ทำไมชีวิตกุแม่งเป็นอย่างงี้วะ

อะไรกันนักกันหนา

มาสุมกันอยู่บนตัวกุเนี่ย

ไม่ได้อยากจะแสดงออกมากมาย

แต่เก็บไม่อยู่แล้วจริงๆ

 อิจฉา 

ทำไมทุกคนต้องเห็นดีเห็นงามด้วย

แล้วกุหล่ะ

เอาไปไว้ที่ไหนกัน

ไม่เป็นที่ถูกใจเพราะตอแหลไม่เป็นใช่มั้ย

ขอโทษนะ กุอาจจะไม่เก่งมากมาย

แต่อย่างน้อยก็มีศักดิ์ศรีพอ

หักหน้ากันอย่างนี้

อย่าหวังจะได้ความจริงใจจากกุอีกเลย

เกลียดมึงตรงๆไม่ได้

เพราะว่า มึงมันคนดี คนเก่ง

 แต่ขอให้รู้ว่าคนอย่างกุ

 ถ้านึกจะตอแหลก็ทำได้

แล้วกุจะเหนือกว่ามึง

คอยดูกุและกัน

 จบไปเรื่องนึง

มาอีกเรื่อง

รักเพื่อนกุสุดใจหว่ะ

ในวันที่กุนั่งร้องไห้ 

พวกมึงอีกสี่คนทำอะไร

คนนึงรับฟังแต่ไม่เคยเข้าใจ

คนนึงยิ้มให้กำลังใจแต่ไม่เคยรับรู้

คนนึงบอกว่าคิดมากไป แต่ก็ใช้ชีวิตปกติดีอยู่

และอีกคน 

เดินหนีกุไป โดยให้เหตุผลว่าไม่ชอบอยู่ความเศร้า

แล้วมึงก็ไปนั่งหัวเราะกับคนอื่น

.....

ทำไมวะ

กุ เก่ง เด่น ดี ดัง ได้ไม่เท่าคนอื่นใช่มั้ย

เลยเป็นได้แค่เพื่อนสนิทในยามที่มีแค่ความสุขร่วมกัน

ถ้าพวกมึงได้มาอ่านอาจจะโกรธ แะเก็บไปเกลียดก็ได้

แต่มึงเข้าใจมั้ย

ว่าที่กุรุสึกอ่ะ

มันเป็นอย่างงี้จิงๆ

ไม่ได้โกรธ ก็แค่อารมณ์น้อยใจ...

 เรื่องที่สาม

กุเป็นอะไรไป

นี่กุคือตัวอะไร

มีความสำคัญอะไรกับใครรึป่าว

ถ้าวันนึงกุหายตัวไปจะมีใครรุมั้ย

ถ้าจู่ๆบนโลกนี้ไม่มีกุขึ้นมา

มันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงมั้ย

ใช้ชีวิตหนักโลกไปวันๆ

พอจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่เอาตัวรอดไม่เป็น

มันจะมีค่าอะไรวะ

จบเหอะ.

ขยะๆ

ก็แค่ทิ้งมันออกไป

ไม่จำเป็นต้องมีใครรู้